در نخستین مرحله رشدم همه چیز را سیاه و سفید می دیدم.

سپس سرخ و زرد پدیدار شدند، و به سویم آمدند.

تا به من نشان دهند که خیلی بیش از این است؛

و به من ندا می دهند  تا به این احتمالات بی کران نگاهی بیندازم.

هرآنفدر در پایین، همانقدر در بالا

و ماو را ، تصور میکنم

که به آن سوی مرزهای خرد کشیده می شوم

می کوشم تا حجاب را کنار زنم و کنار رفتنش را بنگرم.

 این هنگامه ای که مرا به گذر از مرز برمی انگیزد را حس می کنم.

دستانم را می گشایم تا

هر پیشامد و

هر پدیده ای را       در آغوش گیرم.

.

غریزۀ خود را با اشتیاق می پذیرم

 تا نظم را دریابم، تا اندازه ای وصالت را حس کنم.

 تا وحی را لمس کنم، قدرت را درک کنم و زیبایی را شهادت دهم.

 تا در سرچشمه ای خود را غسل دهم

 تا بر مارپیچ الوهیت مان  بچرخم و همچنان انسان باشم

 و

با پاهایم بر فراز زمین

خویش را در میان اصوات گم کنم.

.

وسعت میابم و دستانم را دراز میکنم

میکوشم تا به سیر بختانه یا هرآنچه که مرا سردرگم خواهد کرد دست یابم

و از خواستم پیروی کنم و خود را به باد بسپارم

فقط ممکن است به جایی روم که هرگز کسی نبوده است

مارپیچ را تا پایان خواهم پیمود

و ممکن است درست به جایی روم که هرگز کسی نبوده است

.

بیرون مارپیچ ، ادامه می دهم.. و ادامه میدهم...